„Árið 2001 nam hlutur tannlækninga 1,34 prósentum af heildarútgjöldum. Á sama tíma og aðrir þættir heilbrigðisútgjaldanna hafa haldið sínum hlut og sumir gott betur hefur hlutfall tannlækninga minnkað, er 1,06 prósent samkvæmt fjárlagafrumvarpi fyrir árið 2005 eða 1263 milljónir króna. Væri hlutfallið það sama og árið 2001 næmu útgjöldin 1595 milljónir króna. Í peningum nemur munurinn 332 milljónum króna. Þegar litið er nánar á frumvarpið er talað um 30 prósenta hækkun milli ára en þar sem hún skýrist af verðlagsbreytingum og fjölgun notenda (svo vitnað sé beint í fjárlagafrumvarpið) er raunhækkunin engin.“

Við þetta bætist að á þriggja ára tímabili, frá 2001-2003, vantaði 262 miljónir upp á að fjárheimildir merktar tannlækningum í fjárlögum væru nýttar til fulls. Það verður að teljast til undantekninga í heilbrigðiskerfinu, og er í raun stórfrétt, að fjárheimildir séu ekki nýttar. Reyndar benda talsmenn fjárveitingavaldsins á ár þar sem tannlækningar sprengdu fjárlagarammann en það eru léttvæg rök þegar litið er til þess að heilbrigðisútgjöld í heild sprengja fjárlagarammann ár eftir ár og það svo um munar.

„Það vekur auðvitað spurningar þegar ekki tekst að vinna upp í fjárheimildir en um leið opnast augu manna fyrir því að það hlýtur að vera svigrúm til að bæta stöðu sjúkratryggðra sem fá endurgreiðslur frá Tryggingastofnun, barna, öryrkja og eldri borgara. Samdráttur í framlögum til tannlækninga og afgangur af fjárheimildum skýtur skökku við þegar litið er til þeirrar þróunar sem er að verða í þjóðfélaginu, að eldri borgurum fjölgar hlutfallslega með hverju ári og þörf fyrir dýra tannlæknaþjónustu eykst. Krafan er að hið opinbera breyti áherslum sínum í takt við þjóðfélagsþróunina svo ekki myndist gjá milli fjárlagavaldsins og þjóðarinnar. Í þessu sambandi má ekki gleyma að eldri borgarar afa svo sannarlega lagt sitt til þjóðarbúsins,“ segir Heimir.